Naar Malmberget (Gällivare)

We vertrokken op 30 juli pas laat (rond 17 h) naar onze eerste bestemming: de stad Luleå. Het was een rit langs de kust via de E4, de weg die Malmö verbindt met Haparanda (aan de Finse grens). Hoe verder naar het noorden, hoe rustiger de weg wordt. Naar Belgische maatstaven is de weg zo goed als verlaten. Het is zo’n 4,5 h rijden over de 380 km. Het wordt in de zomer nooit donker zo ver noordelijk, dus het was aangenaam rijden. Rond tien uur kwamen we aan in het hotel.

knipsel2

’s Anderendaags deden we een wandeling in de stad. Luleå is bekend door zijn 27000 vierkante meter grote Facebook Data Center. Het staat net hier omdat de temperaturen hier zo laag zijn. ’s Zomers wordt het zelden meer dan 25°, tijdens de winter ligt de temperatuur dikwijls rond -20 °C of minder. Dat is essentieel voor de servers die een enorme hoeveelheid hitte produceren en die voortdurend moeten gekoeld worden.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Luleå is belangrijk als haven voor de doorvoer van ijzererts uit de mijnen van Noord Zweden. Het is bovendien de zomerligplaats voor de vijf ijsbrekers, die de Botnische Golf moeten bevaarbaar houden tijdens de winter. Hier zie je er vier. Oden was net niet thuis.

isbrytare

Voor de rest is Luleå een aangename, open stad met een mooie haven. Het Teknikens Hus (iets zoals het vroegere Evoluon in Eindhoven) en de oude kerkstad Gammalstad (Unesco werelderfgoed) zijn een bezoek zeker waard!

luleakran

Toen reden we verder door naar het noorden. We lunchten in Brändön, een eiland ten noorden van Luleå, waar Barbro’s ouders tot voor kort een zomerhuis hadden. De buren verwelkomden ons met open armen.

In de namiddag volgden we Kalixälven (älv = stroom) stroomopwaarts. De rivier is soms heel breed en stroomt traag, soms moet hij door een smalle kloof en dan krijg je stroomversnellingen. Kalixälven is één van de vier wilde, ongetemde rivieren in Zweden. Geen dammen, sluizen of waterkrachtcentrales op deze rivieren. Ze liggen allemaal in het noorden: Vindelälv, Pite älv, Kalix älv en Torne älv.

Al snel kruisten we de noordpoolcirkel, altijd weer een speciaal gevoel. We stopten in Jockfall, een grote stroomversnelling met opzij een zalmtrap. Dit maakt het gemakkelijker voor de zalm om de waterval te overwinnen.

 

jokkfjall

jokkfjall2

En dan reden we verder naar onze eindbestemming voor die dag: Malmberget, een deel van Gällivare. Daar woont Barbro’s neef Mats, die ons die nacht onderdak bood. Hij verwittigde ons voor de dagelijkse “aardbeving”. Tussen middernacht en één uur blaast men namelijk de ertslagen op, die de volgende dag ontgonnen zullen worden. Maar blijkbaar waren de ontploffing die nacht niet zo hevig, want we sliepen gewoon door.

Malmberget is een typisch voorbeeld van een mijnstad. De naam zegt het al: hij betekent “ertsberg”. Eén van de mijnen ligt in het midden van de stad: een open groeve, die voortdurend uitbreidt.

malmberget_mg_9323

Daarvoor moeten hele woonwijken verdwijnen. De mensen krijgen geld van de mijncompagnie om te verhuizen. Sommigen verhuizen naar een nieuwe wijk, anderen verhuizen gewoon hun huis. Iets wat in Zweden wel meer gebeurt. Dat zou in België wel wat moeilijker gaan met de stenen huizen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Er komt protest tegen dat delokaliseren van mensen, maar voor de meesten is het natuurlijk een moeilijke keuze. Ze werken in de mijn en hangen af van die mijn voor hun inkomsten.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s