Wandelen op het “water”

Vandaag was het na een drietal weken ijzige kou, met temperaturen tot -26 °C, heerlijk weer: zon en windstil bij -7 °C. Ideaal, zolang je in beweging blijft.

Na het ontbijt konden we dan ook niet wachten: we trokken ons thermisch ondergoed, skibroek en de rest aan, en we wandelden door de sneeuw de tuin door naar de zee. Toegegeven, het is gemakkelijker zich aan te kleden in de zomer. Het was de eerste keer deze winter dat ik op de ski’s stond. En ik ben nog steeds verre van een held op die smalle latjes. Heel vreemd: zet mij op alpine ski’s bovenaan een zwarte piste en ik glij zonder schrik naar beneden. Maar de minste helling op langlaufski’s doet mij in paniek slaan. Ik val dan ook meestal bij zo’n afdaling. Het is de angst gevangen te zitten in die sporen dat mij de daver op het lijf jaagt.

Daar had ik vandaag allerminst last van: de zee heeft namelijk een heel opvallend kenmerk, en dat is dat hij vlak is. Twintig cm sneeuw op het ijs zorgde er voor dat het niet te glad was.

Dicht tegen de kant zagen we prachtige sneeuwduintjes rond de rietstengels.

Je moet je schrik overwinnen om je op het ijs te wagen, alhoewel het nu volkomen veilig is. De koude van de laatste weken heeft gezorgd voor een heel dikke ijslaag. Af en toe passeert er zelfs een sneeuwscooter. Toch zijn er hier en daar dicht bij de oever nog gaten te vinden. Er zit hier nog veel plantaardig materiaal in de ondergrond (veen en turf). Dit ontbindt en geeft methaangas, dat hier en daar omhoog borrelt. Ook is het zeewater hier brak, zodat het daardoor ook minder snel vastvriest. En het is 40 m diep…

Maar goed, eens de schrik overwonnen is het volop genieten!

Een sneeuwscooterspoor is ideaal om te volgen: je glijdt beter op vastgereden sneeuw.

Je beseft pas hoe groot die ijsvlakte is als je even voor en achter je kijkt. De foto’s werden genomen door Barbro, die meestal een heel eind voorop was. Zij is opgegroeid op ski’s en laat mij zonder moeite ter plaatse…

Het is ook verbazend hoeveel dierensporen je vindt in de sneeuw: reebok, haas, vos, lynx en natuurlijk ook die van de kat en de hond van de buren!

En op de achtergrond kan je ons huis zien. Het bruine gebouw is de schuur van de overburen.

 

20160124_120854

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

5 reacties op Wandelen op het “water”

  1. Stefanie zegt:

    Wat een prachtige foto’s en wat een winterzon!!!
    Vandaag in Belgie droge 13de start to run les gelopen (bijna halfweg) in een bewolkt Lokers Bospark => die Zweedse winterzon om jaloers op zijn! En met de juiste kleren aan = GENIETEN!!!
    Oefenen op die smalle latten Hendrik!!!

  2. Wat prachtig mooi wonen jullie daar Hendrik. Is het niet heerlijk om je op het ijs te begeven en de wereld even van de andere kant te kunnen bekijken. Ikzelf ben ook absoluut geen held op ski’s, zelfs niet op alpineski’s. Ik ga dus altijd “gewoon” wandelen op de bevroren meren. De zee is net iets te ver weg. Hier in het westen van Zweden is ondertussen de dooi ingezet. Ik had gehoopt dat de 40 cm sneeuw nog iets langer zou blijven liggen maar tevergeefs. Maar februari moet nog komen en ook dan kan de winter zich nog even van haar mooiste kant laten zien. Katrien

    • kilihenry zegt:

      Dank je Katrien. Hier houdt de sneeuw nog even stand, maar dat is niet zeker. De weersvoorspellingen zijn heel onvoorspelbaar. Ik hou je op de hoogte. En misschien tot binnenkort? Ons voorstel geldt nog steeds!

      • Een live-weersvoorspelling is altijd interessant Hendrik. Duimen maar dat het niet gaat dooien en dat er vooraf nog wat extra sneeuw valt. Super! Ik heb je een berichtje via messenger gestuurd. Tot dan 🙂

  3. Dag Hendrik. Ik werd vooral getroffen door het fenomeen ‘Lucia’, al was het maar omdat een jeugdvriendin van mij door de lezers van het Franse Paris Match verkozen werd tot Europese Lucia van het jaar. Dat moet in de eerste helft van de jaren ’60 geweest zijn. Een heleboel foto’s van haar verschenen toen in het tijdschrift en ze mocht uiteraard deelnemen aan de feesten in Zweden. Ze heette Christa Goethals en ik ontmoette haar na jaren onlangs nog in Oostende. Groetjes. Erik

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s