Zomer 2015 – deel 3

We waren net op tijd in Småland voor het familiefeest van Anna-lisa, Barbro’s moeder. Zij werd namelijk 90 jaar!

Je zou nooit denken dat zij die gezegende leeftijd heeft als je haar ziet. Ze woont alleen en zorgt voor zichzelf. Alleen het stappen gaat wat moeizamer de laatste jaren en vorig jaar besloot ze het autorijden te laten. En ze loste dit heel verstandig op: ze schonk haar auto aan Elsa, haar kleindochter, die in de buurt woont. Die is natuurlijk heel blij met het geschenk, maar daar staat tegenover dat ze af en toe eens haar grootmoeder moet meenemen.

2015-08-26 12.50.42 2015-08-26 14.02.21

Een sterk geslacht. Op de volgende foto zie je de broers en de zuster van Anna-lisa: v.l.n.r.: Johan (81) Anna-lisa (90), Ivar (88) en Monica (84).

Zoals het de gewoonte is in de familie duurt zo’n feest eigenlijk meerdere dagen: de dag voordien zijn de meeste familieleden die van ver moeten komen reeds present. En met ver bedoel ik dan ook vér: zo moest kleinzoon Mats bijvoorbeeld van Gällivare komen. Dat is zo maar eventjes 1570 km…
Dan heb je de dag van het feest zelf, waar ongeveer 65 gasten aanwezig waren. Alles gaat er erg informeel aan toe. Het is een unieke gelegenheid om elkaar nog eens terug te zien na (soms) jaren.
Een aantal kleinkinderen blijft dan nog enkele dagen hangen om de overschotten op te ruimen. Iedere dag wordt de groep kleiner tot iedereen tenslotte vertrokken is.

Voor mij was het extra plezant omdat Marinka, Matthias en de kleine Jacob speciaal uit België gekomen waren om mee te vieren. Ze hadden een huisje gehuurd in de buurt en bleven meer dan een week hangen.

Maar toen was het toch tijd om naar het noorden te vertrekken. Op 13 augustus moest Barbro terug op school zijn. Ik was blij dat ik op consultatie kon gaan in het ziekenhuis. De laatste week voelde ik mij echt heel moe. Na honderd meter stappen had ik geen adem meer.

Op maandag had ik een echografie van het hart, op donderdag was een cardioversie gepland. Daarbij krijg je, tijdens een heel korte verdoving, een elektrische schok in de borstkas. Daarbij wordt het hart even stilgelegd. Normaal moet het dan weer beginnen kloppen in het normale sinusritme.

De dokter, die de echo deed, drukte mij meteen met de neus op de feiten. Mijn hart klopte nog steeds heel onregelmatig en veel te snel (rond 150 in rust). Bovendien zag hij dat het hart beschadigd was door het voortdurend hoge ritme. Ik mocht niet naar huis, maar moest in het ziekenhuis blijven. Ik kreeg een hoop elektroden opgeplakt en ik moest een toestel rond de nek dragen, dat voortdurend mijn hartslag mat en doorstuurde naar de monitors van de hartbewaking. Ik kreeg nieuwe en sterkere medicatie om de hartslag te vertragen.

Op donderdag kreeg ik dan de cardioversie. Toen ik na tien minuten ontwaakte kreeg ik meteen te horen dat men twee keer geprobeerd had, zonder resultaat. Na een paar seconden begon het hart weer te fibrilleren.

Ik moest nog onder toezicht blijven totdat men er zou in slagen de hartslag voldoende te vertragen.

Daarbij kwam nog dat wij bezoek kregen voor een ganse week van drie vrienden van de Zweedse les in België. Ik had er zo naar uitgekeken samen met hen een aantal activiteiten te doen terwijl Barbro aan het werk was. Maar niets aan te doen, je gezondheidstoestand heb je niet zelf in de hand. Het weer zat alvast heel erg mee: zon van ’s morgens tot ’s avonds en zachte temperaturen. Zij hadden een auto gehuurd, zodat zij onafhankelijk waren, en ze hadden een mooie tijd. ’s Avonds hielpen ze Barbro koken, ze reden het gras en poetsten zelfs het hele huis! Barbro zag hen met veel spijt vertrekken… 😉

Zaterdagavond mocht ik even naar huis tot zondagavond. Een heerlijk moment. Op woensdag, na acht dagen ziekenhuis, mocht ik eindelijk naar huis omdat mijn hartslag tot rond 100 gezakt was, wat eigenlijk nog veel te snel is.

Nu wachten we af tot de medicijnen echt resultaat geven. Ik voel mij iets beter. Ik kan wandelingen doen aan een heel rustig tempo op een vlakke ondergrond of heel licht werk. Over enkele weken probeert men weer een cardioversie. En dan?

Ik heb alvast een consultatie geboekt bij een gerenommeerd cardioloog aan het AZ St. Jan in Brugge eind oktober, als we in België zijn. Het zal waarschijnlijk uitdraaien op een ablatie. Dat is een soort kijkoperatie, waarbij een katheter via de aders van de lies ingebracht wordt. Die wordt tot in het hart geschoven. Daar wordt door stimulatie getest welke zenuwbanen de verkeerde signalen geven, waardoor het hart gaat fibrilleren. Die worden dan met een laser uitgeschakeld.

Maar ik wil niet vooruitlopen op de feiten. Ik hou het rustig. En dat is niet eenvoudig. Het kriebelt om er in te vliegen. Een aantal bomen vellen voor de houtvoorraad of de tuin eens proper zetten voor de winter met de bosmaaier. Maar mijn lichaam maakt het wel duidelijk wanneer het genoeg geweest is. Gelukkig groeit het gras veel trager nu door de frisse nachten. Nog één keer maaien en het zit er op voor dit jaar.

Ja ja, winter is coming…

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

5 reacties op Zomer 2015 – deel 3

  1. Geneviève zegt:

    Hoi Hendrik, ’t is precies toch ernstig hé met Uw hart ! Laat U hier ook maar eens goed onderzoeken en doe het kalmpjes aan hé ? Laat iets horen als je in België bent hé ?

    groetjes,

    Geneviève en de rest hier

  2. Hoi Hendrik, wat fantastisch dat Barbro’s moeder 90 jaar geworden is. Waw, wat een gezegende leeftijd. En het zit blijkbaar in de genen dus dat voorspelt mogelijks ook een mooie leeftijd voor Barbro. Het spijt me echter te lezen dat jouw hart even niet zo goed wil meewerken. Ik hoop dan ook dat de oorzaak snel gevonden wordt. Of het nu in Zweden of België is. Persoonlijk zou ik ook op twee paarden wedden. Uiteindelijk is België gekend voor zijn goede gezondheidszorg. Veel beterschap en fijn dat je nu terug thuis bent.

  3. Beste,
    ik kan je vertellen dat zo´n ablatie waarschijnlijk een goede oplossing is, zelf heb ik 14x een schok gekregen, bij de 15de ritmestoring hebben ze besloten om een ablatie te doen, in UZ leuven, dat is nu 3 weken geleden en alles ok
    guido verbeke

    • kilihenry zegt:

      Beste Guido,
      Bedankt voor de bemoedigende woorden. Ik denk dat je gelijk hebt. Hou mij aub verder op de hoogte van je evolutie. Het is altijd interessant de verhalen van lotgenoten te horen.

  4. Dag Hendrik. Kuifje in Zweden. Ik heb wel (nog) niet alles gelezen, maar toch hoed af voor het relaas van je avonturen aldaar. Tintin au pays des Lapons. Hoe zeg je zoiets in het Zweeds? Zorg goed voor jezelf, want je laatste berichten baren me wel wat zorgen. Geert had er me al iets over verteld. Gelukkig is er de 21ste-eeuwse geneeskunst. “Dans la vie tout finit par s’arranger.” Groetjes en sterkte u toegewenst vanuit het land van herkomst. Erik D.S.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s