Kunsttrip

Vorige zaterdag deden we een kunstrondrit met de bus in de omgeving van de stad.

Net zoals in België bestaat hier zoiets als een heemkundige kring. Het Zweedse equivalent heet hembygdsförening en zij organiseren allerlei activiteiten rond het verleden van de streek en de kunst. In het dunbevolkte noorden zijn een aantal mensen heel gedreven met kunst bezig en zij zetten zich met hart en ziel ervoor in . In vergelijking daarmee is men in België erg verwend door het ruime aanbod aan concerten en tentoonstellingen, waardoor sommigen dit niet meer echt naar waarde schatten. Hier moet men tevreden zijn met wat er aangeboden wordt.

De busrit voerde ons naar een aantal locaties waar kunstwerken geplaatst werden door de stichting van Jonas Nätterlund. De man werd in 1924 geboren en leidde een onopvallend bestaan als typograaf. Daarnaast verzamelde hij lege flessen om het statiegeld te innen. Hij verhuisde al snel naar Stockholm en kwam slechts enkele keren terug naar zijn geboortestreek. Groot was de verbazing toen na zijn dood in 1995 zijn testament bekend werd. Hij had een kapitaal bijeengeharkt van zo maar eventjes 24 miljoen kronen en hij wou dat daarmee een fonds gesticht werd ter promotie van de kunst in zijn geboortestreek. Dit fonds stelt elk jaar 800000 kronen ter beschikking voor het aankopen en onderhouden van kunstwerken. Deze worden op openbare plaatsen, op scholenterreinen en in parken geplaatst. Ondertussen is een heel kunstparcours ontstaan waarop je die kunstwerken kunt gaan bezoeken.

hund kotkor

bruggen wiking

Het duurde wel een tijdje voor we eindelijk konden beginnen ’s morgens. Net zoals in België worden zo’n organisaties gedragen door oudere mensen die gepensioneerd zijn en dus tijd hebben (hoewel zijzelf meestal het tegendeel beweren). Het is niet zo gemakkelijk voor hen om mee te zijn met deze snel veranderende tijden, zeker niet met de technologie.

Dat bleek toen wij met de bus (die overigens goed op tijd was) onderweg de schatbewaarder van de vereniging moesten ophalen. Op de afgesproken plaats was niemand te vinden. Gelukkig had iemand haar telefoonnummer. Bleek dat zij dacht dat de bus een half uur vroeger zou komen. Na het academisch kwartiertje wachten was zij dus weer naar huis aan het stappen. De bus moest dus een onvoorziene rit maken om haar te gaan oppikken. Toen iemand haar vroeg waarom ze dan niet gebeld had, antwoordde zij dat ze haar GSM niet bij zich had. Maar toen men opmerkte dat ze toch geantwoord had viel zij uit de lucht en moest zij toegeven dat ze die dus blijkbaar wel bij zich had. Maar ze had er helemaal niet aan gedacht dat ze die kon gebruiken ook!

Volgende halte was Bjästa, waar de gids van het stadsmuseum aan boord zou komen. Daar kwamen wij ruim te laat aan, en er was helemaal geen gids te bekennen. Nadat iemand, die iemand kende die zijn telefoonnummer had, uitgebreid gebeld had kon de man eindelijk gecontacteerd worden. Die zei dat hij op weg was en dat hij na een vijftal minuten zou arriveren.

Zo konden wij bijna een uur te laat toch aan onze rondrit beginnen. In Zweden ondergaat men zo’n situaties gelaten, in België kan zoiets het begin van een revolutie betekenen. Dit is een boutade natuurlijk, maar toch bevat ze een grond van waarheid.

Toen bij het begin van de economische crisis in 2008 een regeringscoalitie in Zweden besliste dat lonen en pensioenen naar beneden moesten gebeurde dat ook. Onopvallend en zonder noemenswaardige problemen. Nu hoor ik dat men in België dreigt het land plat te leggen als de regering een indexsprong wil invoeren of als men de spoorwegmensen zou verplichten een minimumdienstverlening te verzorgen in geval van een staking…

Een heel groot mentaliteitsverschil…

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

2 reacties op Kunsttrip

  1. wout van de leest zegt:

    inderdaad een groot verschil.Het is erg triest .Vandaag was er weer een staking van de stedelijke creche in Antwerpen, de vijfde of zesde al op enkele maanden. Er wordt ook continu gestaakt in de openbare sector en morgen wil de heer Jahja onze burgemeester tot aftreden dwingen met een verboden betoging . ik word er eigenlijk wat moedeloos van.Misschien moet ik ook naar Zweden verhuizen met mijn gezin?

    • kilihenry zegt:

      Misschien wel, Wout, hoewel het hier natuurlijk ook niet al goud is dat blinkt. Maar als ik als die dingen hoor word ik ook moedeloos. En ik kom ook nooit meer terug als dat mogelijk is!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s