Laatste keer thuis in België

Eind oktober reden Barbro en ik met mijn wagen naar Ramkvilla (Småland). Op die manier kon Barbro na een hieloperatie herstellen bij haar moeder, terwijl ik na enkele dagen verder zuidwaarts reed naar België. Het valt niet mee om te rijden in deze tijd van het jaar: je vertrekt in het donker en je komt in het duister aan. Maar het is veel gemakkelijker dan het vliegtuig: je doet wat je wil en je bent niet gebonden aan een op voorhand vastgelegde datum. Zo kan je ook je vertrek nog even uitstellen als het weer niet mee zit. En ik heb weinig problemen met het alleen zijn in de auto: je bent alleen met je gedachten en je kan volop genieten van je lievelingsmuziek. Als je dan thuiskomt blijkt dat je plots oplossingen uitgedacht hebt voor problemen waar je mee worstelde. Terwijl ik dit schrijf hoor ik trouwens berichten op de radio over mogelijke “acties” bij Brussels Airlines…

Geen tijd om mij eenzaam te voelen: er moet gepland en gewerkt worden. Nu we weten dat we vanaf 2 januari kunnen intrekken in ons nieuwe huis moet de verhuis geregeld worden. Het zou mij te ver leiden verder in te gaan op alle details. Ik heb tientallen mogelijkheden onderzocht en verworpen. Maar nu wordt alles stilaan duidelijk: ik heb een internationale verhuisfirma gevonden die mijn spullen komt ophalen midden december. Ze slaan alles gratis op tot zij in januari of begin februari mijn verhuis met een andere kunnen combineren (groupage). Op die manier is het natuurlijk goedkoper (of minder duur). Ik blijf nog een aantal dagen om op te ruimen en te poetsen, waarna ik weer vertrek met de auto. Ik hoef niets op voorhand te plannen en ik kan die dingen meenemen die ik onmiddellijk nodig heb in Zweden. En als er sneeuwstormen verwacht worden onderweg blijf ik hier nog even hangen.

Dit lijkt allemaal simpel, maar voor alle puzzelstukjes in elkaar passen… Iedere verhuis is verschillend. Wie zelf worstelt met de organisatie van een internationale verhuis en meer wil weten kan mij altijd een berichtje sturen.

Maar bij een emigratie komt veel meer kijken: wat met belastingen, domicilie, ziekenbond, inschrijving van de auto, verzekeringen, bankrekeningen…? Maar je begint eraan en je lost probleem na probleem op, het valt wel mee. Dank zij het internet, Facebookgroepen, enz… Wat moet dat geweest zijn dertig jaar geleden? Misschien kon je toen veel gemakkelijker vertrekken zonder je veel aan te trekken van al die administratieve dingen? Het was niet zo gemakkelijk toen iemand op te sporen. Nu laat je overal sporen na en ben je heel gemakkelijk traceerbaar.

Ik ben dus volop aan het regelen en inpakken: een volledige dagtaak. En ondertussen slibt de agenda (gelukkig) langzaam dicht: er staan een aantal ontmoetingen met vrienden op het programma. Zij willen horen over mijn belevenissen en mijn plannen en ik wil natuurlijk ook nog een laatste keer zien hoe het met hen is.

Ooit las ik ergens op een andere blog (of één van de boeken van Ben en Nicôle Heerland?) dat na een emigratie het contact met een aantal heel goede vrienden verwatert (uit het oog is uit het hart), terwijl dat met anderen plots open bloeit. Het is heel normaal, denk ik: in alle fasen van je leven maak je nieuwe vrienden en verlies je contact met oude. Sommigen (de echte) zijn en blijven vrienden voor het leven. We zullen zien.

En natuurlijk zijn mijn kinderen en hun gezin een klasse apart. Hen zal ik heel erg missen, maar dat mag geen reden zijn om hier te blijven. En dat willen zij ook niet: we blijven nauw contact houden. En even heen en weer vliegen moet kunnen! Ik zie hen al aankomen over enkele jaren met hun kinderen voor een heerlijke vakantie in het nieuwe huis!

Het wordt dus vermoedelijk even stil op mijn blog tot ik terug ben in Zweden. Tot dan!

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

6 reacties op Laatste keer thuis in België

  1. Johan Meurisse zegt:

    thx mate!

  2. AnnVW zegt:

    Ik krijg kippevel als ik je blog lees en terugdenk aan de voorbereidingen, slapeloze nachten en alles wat voorafging aan mijn verhuis naar Zweden. Het feit dat ik dit helemaal alleen deed … (ik had geen partner om naartoe te verhuizen in dat verre, nieuwe land), maakte het zeker nog allemaal extra “jobbigt”. De onzekerheden …. gaat het me lukken, vind ik werk, kan ik me aanpassen, alles wat je beschrijft ivm administratie, vind ik nieuwe vrienden, ga ik mijn familie en vrienden niet TE veel missen zodat het ondraaglijk wordt …. Ja, noem maar op.
    Maar nu, bijna 10 jaar later, weet ik dat het een hele goeie beslissing is geweest!
    Veel geluk ermee en tot ziens hier in Ö-vik in de toekomst!

  3. Willem Boonen zegt:

    Veel goede moed Hendrik.

  4. Gert zegt:

    Hej Hendrik,

    Een paar weken geleden hebben we, als Vlamingen met een bijzondere interesse voor Zweden, jouw blog ontdekt en met veel plezier jouw bijdrages gelezen. En wat grappig is: toen mijn vrouw op de blog jouw foto zag, zei ze: “Maar dat is Hendrik, die ken ik nog van op de Sint-Annalaan in Aalst!” Ze heeft jarenlang op het secretariaat van KIHO Aalst gewerkt 😉 Ze heeft je via FB een vriendschapsverzoek gestuurd. We hebben een paar vraagjes over de omgeving van Västernorrland, maar je kan tegenwoordig blijkbaar via FB alleen nog privéberichten sturen als je bevriend bent met iemand.
    Veel succes nog met de verhuizing!

    Groetjes,
    Gert & Ann VV

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s